Drankspelkaarten

Een drankkaart ziet er precies zo uit als elke andere kaart in het deck. Niemand ziet hem aankomen. Iemand scant, verwacht een nummer, en krijgt in plaats daarvan een regel, een aftelklok of een draai aan de fles. Die verrassing is het hele punt, en het is waarom deze beter werken dan een gedrukt drankspel waarbij je de volgende kaart over iemands schouder kunt meelezen.

De honderd opdrachten hier zijn geen honderd manieren om drinken te zeggen. Ruwweg een kwart is gewoon slokken en shots. De rest zijn regels die de hele avond doorlopen, groepsspellen als waterval en ik heb nog nooit, races tegen een aftelklok, en weddenschappen waarbij een kaart op het spel staat in plaats van een slok. Een drankavond die alleen uit slokken bestaat is bij kaart twintig al saai.

Elke kaart kan geweigerd worden. De telefoon toont altijd een pas-optie, en de drankopdrachten hebben een alcoholvrije uitweg, want wie naar huis rijdt moet gewoon hetzelfde deck kunnen spelen als de rest.